تبليغاتX
HÅRÐÇåñÐ¥

HÅRÐÇåñÐ¥

 

يقولون عنها مجنونة !!

 

لبقائها معه!......لحبها له!

 

فهي تضحكه…………هو يبكيها

 

هي تداوي جروحه………..هو يفتح كل جراح ماضيها

 

هي تحترمه و تقدر كل شيئىٍ يفعله.............هو يعتبر نفسه متفضلاً في اليوم الذي يعترف فيها

 

فنعم! هي مجنونة!!

 

تستحقُ لقبها! و تفتخرُ به!

 

فهي تحبه رغم كل شيئى!!

 

فمرةً قبل عدة سنوات.........

 

أحضر لها وردةً و قال : (أحبك و سأحبك مادمت حيا!)

 

وهي ارتوت و اكتفت و احتمت طوال حياتها معهُ......

 

بجملةٍ قيلت قبل أن ينفجرَ بُركانَهُ!!

 

بجملةٍ بدءاً من اليوم ستعتبٍرُها هي و قائلُها شبحاً من ماضيها!!

 

+ نوشته شده در 2008/1/20 17:14 توسط hardcandy |


بله,او رفت
و چه غريبانه رفت
رفت و مرا تنها گذاشت!
ترسم از اين است كه شايد برنگردد
پنجره هاى بسته اتاقم
سكوت و تنهاييم را با تمام قوا فرياد مى زنند..
آرزو  داشتم كه اكنون كنار من باشد
به انتظار بازگشت پرستوى مهاجر نشسته ام
شايد از او خبرى داشته باشد
ولى با آمدنش نا اميد شدم
به انتظار رسيدن نسيم سحر
شب را به صبح رساندم
ولى او هم...
نمى دانم به كجا رفته است؟!!
آرزو داشتم بيايد و پنجره بسته اتاقم را بگشايد
آرزو داشتم بيايد و سكوت و تنهاييم را بشكند
ولى آخر كجا بود؟
رهسپار كدامين سرزمين بود؟
سرزمين خيال يا حقيقت!
سرزمين آرزو يا واقعيت!
وقتى به او فكر مى كنم به ياد دريا مى افتم
دریايى مواج و خروشان
كه حال دريايى خاموش و بى تحرك بود.
آرى, رفت و ديگر بازنگشت
رفت, و ديگر يادى از ما نكرد
كم كم باورم شد
منطق هم باور داشت
بله, حقيقت بود
و حال كه در جمع ما نيست
روحش شاد باد...

+ نوشته شده در 2008/1/19 16:9 توسط hardcandy |


باز هم مى خواهم از ديوانه ام بگويم ,  از تنهاييش, از سادگى اش و از آرامش و گرمى روحش..   زندگی را با تمام بديهايش  دوست داشت ,عاشق تنهايیش بود,دردهايش را يادگاری نگه داشته بود و تنهاى تنها سفر مى كرد.غم هايش را به دوش گرفته بود و بى صدا و بدون اعتراض در شب هاى بى ستاره قدم می زد....
اما به كجا؟ به كدام سرزمين؟  به دنبال كدام بهار؟؟؟!!!!!
نمى دانم!!!!!!!!هميشه از اميد وارمان برايم مى گفت ...
شايد براى بدست اوردنشان زمستان ما را بدرود گفته بود....


امشب ديوانه ام را ديدم,,, دور بود و نزديك , شيرين بود و تلخ,  آرام بود و خروشان..
از او مى ترسيدم! آرى,مى ترسيدم ! مرا مى فهميد. بدون اينكه بگويم حس مى كرد. فريادم را از بغضم مى شنيد و حرف هايم را از دلم..
سردى دستانم را با خاموشيش گرم مى كرد و اشك هايم را با شوقش از زندانشان ازاد,,مهربان بود,خنده هايم را دوست داشت, ولى از گريه هايم نمى گريخت!!! غم هايم غم هاى او شده بود ومن بى اختيار عاشق او.....
امشب من از جسارت گفتم و او از شجاعت!
من از نداشتن گفتم او از داشتن!
من از ضعف گفتم او از نياز!
من از پايان گفتم و او از انتظار......

 

+ نوشته شده در 2008/1/16 21:24 توسط hardcandy |


من از دیوار همسایه

طنابی قرض خواهم کرد

به امیدی که باز آیی

زمان را , دار خواهم زد!!

شبانی می شوم , شبگرد

                         ولی فارغ ز هر گله!

تمام خواب را از خود

                     رهاتر می کنم امشب!

تو نور شعر من بودی

تو در آغوش من آزین

و در شب های بیتابی

تو از من خواب می خواهی؟؟!!

دو چشمم بی تو گریان است

غمین و سرد و بی باور

و از تو خواهشی دارم

                   کمی ساده و شاید دور از منطق..

بیا زیبای مو مشکین

                بیا تا آخرین قطره

                          بمان با گریه های من...

تو را آغوش می گیرم

و دستانم در آن لحظه

شود چتری به روی بازوان تو

و از تو , تا ابد

           تا لحظه میعاد

                         می خوانم...

+ نوشته شده در 2008/1/12 23:30 توسط hardcandy |


ديشب باران مى امد..
و من از پشت پنجره قطره هاى باران را كه به زمين هجوم مى اوردند مى ديدم,,.
زمين هيچ دفاعى نمى كرد انگار او هم مثل من عاشق باران بود و از اين هجوم لذت مى برد....
باران بى رحمانه به هجومش ادامه مى داد و از ارامش زمين مبهور بود,,صداى اين هجوم چه اهنگ زيبايى داشت ,,به يادش افتادم,او هم عاشق باران بود و ديوانه وار زير باران قدم مى زد. به من مى گفت: همه ديوانه ها عاشق بارانند..
و از ان روز من عاشق ديوانه شدم,, ديوانه اى كه سكوتش حرف بود و حرف هايش زيباترين ترانه!!
ديوانه ام كم حرف بود,پند نمى گفت ,ناله نمى كرد,اه نمى كشيد, فقط برايم قصه مى خواند, مرا جادو كرده بود, نمى دانم چه قدرتى داشت, با صدايش از خود بى خود مى شدم و با نگاهش ديوانه ترين ديوانه...

+ نوشته شده در 2008/1/10 23:18 توسط hardcandy |


من از تقیید بیزارم

من از زنجیر

               من از زندان

                              من از تهدید بیزارم..

من از قانون جنگل ها

                         و این حکمی که می راند, زمین را تا نهایت پوچ

                                                                                    بیزارم!!!!!!!

 

+ نوشته شده در 2008/1/8 16:56 توسط hardcandy |


من عاشق سکوت

                   بیزارم از خروش

                                           و از شهر پر صدا

                                                                   آرام می روم

 آرامش دلم

                   با یک نفس فقط

                                           در این جدال شوم

                                                                  شاید شود رها..

دست مرا بگیر

                  چشمان خود ببند!

                                          تا سوی کلبه ام

                                                                 راهی نمانده است..

آنجا برای تو

                شهری ست منتظر

                                        شهری به عمق عشق

                                                                 خالی ز هر صدا !!..

در سفره ام بجز

                   نان محبتت

                                        با جامی از صفا

                                                                 پیدا نمی شود..

دور از گزند غم

                 و از شرم و از حیا

                                       من را بغل بگیر

                                                              من را رها مکن!

با شعر من بکش

                 از سینه ات نفس

                                      آهنگ شعر من !

                                                            آزاد کن قفس..

امروز شعر من

              بوی تو می دهد

                                   عطر تو را زمین

                                                         با شور اطلسی 

                                                                               با عشق لاله ها

                                                                                                     تا دور می برد..

گرمای سینه ام

               با نور دیده ات

                                و آنگاه بوسه ات

                                                     زیباتر از بهار

                                                                         بی پرده می شود!

این بازوان تو

              با گیسوان من

                              در خلوت سکوت

                                                     آخر چه می شود؟؟!!

در رود چشم تو

                 چون غرق می شوم

                                       دیگر نمی توان

                                                         دل را رها نمود..!

باید ز لعل تو

                جامی ز می خرید

                                    فارغ ز التهاب

                                                       و از بود و از نبود

                                                                           چاک از قفا درید..

در تپه های شن

               با دست حنجره

                                   فریاد را بزن

                                                 خالی شو از هوس

                                                                         و از شور هر وطن

با یک نوازشت

             جاوید کن مرا

                                و از نور دیده ات

                                                 خورشید کن مرا !!!

+ نوشته شده در 2008/1/7 16:9 توسط hardcandy |


صدای نم نم باران بر این سقف پر از روزن می بارد!
صدای شرشر سیلاب از پرچین و از برزن می آید!
 
در این آلونک سرد و غبار آلود
در این غمگین فضای تار و مه آلود
غریبی, عاشقی, مستی, راه گم کرده
رمیده از هیاهوی خدایان و سفر کرده
بدین مأمن پناه آورده از رندان
رها گردیده از زنجیر و از زندان
تمام خاطرات تلخ و شیرین را
تمام بوسه های یار دیرین را
تمام آن خوشی های حقیر و دون
تمام نامه های بی چرا و چون
تمام شاعران پاک و فرزانه
تمام نغمه های نغز و مستانه
تمام فقر نادار و غنای مرد دارا را
تمام ناتمامی های آن خاک اهورا را
بدست باد بسپرد و در این مأوا گزیدن کرد
به رودی اندرون گشت و بدین کلبه خزیدن کرد
 
نگاهش بر افق ها بود
غمی پنهان در آن چشمان هویدا بود
دلش سرشار از دلتنگی و حسرت
برای دوری از یاران در عسرت
غریو نعره های خشم و عصیانش
زند آتش به قلب و دیده و جانش
 
چه حالی دارد این کولی سرگردان
چه دردی دارد این تنهای در باران
کدامین غمزهء چشمی, ربوده دل از این مجنون
چنین آواره و شیدا, روان گردیده و دلخون
به هجرت از برون تا اندرون راهیست صعب و سخت
که عاشق خواهدش پیمود این ره را به یمن بخت
 
و این عاصی بی پروای بی سامان 
نهاده پای بر این راه بی پایان
 
عجب وادی حیرت زاست این عالم
عجب بازی بی همتاست این عالم
 
ولی از اینهمه اسرار و درد و حسرت و دلتنگی و بیداد
چه زیبا لحظه ای خالق, بدین عالم ودیعت  داد
زمان وصلت دلداده با یار
بزیر بارش باران و عطر یاس وگلنار
 
تو ای عاصی خو کرده به شبها
بدان عشق است ناجی تو تنها
مرو بر کنج عزلت  غم فرو نه!
بیا بر خود گزین عشقی نمونه
دمی از جام می برگیر مستی
رها کن خویش را از بند هستی
رها کن خویش را از بند هستی..

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:9 توسط hardcandy |


أحبائي , عائلتي.....

لا تلوموني ان تغيرت أحوالي , تقلبت فصولي أو اختفت سعادتي

لا تسيئوا فهمي ان لم أعد أكترث أو أبالي

و لا تعجبوا ان رأيتموني كالأموات أحيا بينكم......

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:8 توسط hardcandy |


زمین را از سیه تاریک

                         عزا را رخت می پوشم

تمام جام غم ها را

                        از امشب تا سحرگاه قیامت

                                                        باده می نوشم!!

چراغ خانه خاموش است

                        تمام سفره ها بی نان

تمام خنده هایم را

                       درون اشک چشمانم

                                                     نمودم در قفس زندان!!

به هر آهنگ غمگینی

                       کتاب شعر می سازم..

به دل های زمین خورده

                       ز زخم بی وفایی ها

                                                     به رقص گریه می نازم....

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:7 توسط hardcandy |


 

یکی بود یکی نبود!شده بود ورد زبون
زیر گنبد کبود آدما دنبال نون
 
قارقار کلاغ شوم
میومد از روی بوم
خبر از سیاهی و دود میداد
خبر از ابری آسمون میداد
 
بچه های شهر ما همشون شنگول و شاد
دلاشون مثل صدف پاهاشون تندر و باد
 
همهء مردم شهر مثل بچه ها زلال
پرمحبت و صفا دنبال رزق حلال
 
عاشقای این دیار یه جوری مست بودن
یه جورایی همیشه به خدا وصل بودن
کاراشون حساب کتابی که نداشت
هیچکدوم نه فکر کاشت نه فکر داشت
انگاری تو کله شون جای مغز قلب بودش
جای قلبشون ولی کمکی مغز بودش
 
رنگ و نیرنگ و ریا تو دلا راه نداشت
آخه اینجا کدخداش عقدهء جاه نداشت
 
پری قصهء پر غصهء ما
توی ایوون مینشست خیره به ماه
نور مهتاب شده بود روشنی بخش شباش
طوطی توی قفس همدمش بود با صداش
وقتی اشکاش می چکید توی باغچه رو گلاش
انگاری شور نبود معجزه ای بود  تو چشاش
رنگ سبز و اشک شیرین چشای بی مثال
نمیدونید که چه کرد, به سبزه و دار و نهال
 
ولی اون روز رسید وعدهء کلاغ پیر
نحسی سیزده و زوزهء گرگ شریر
رنگ آدما پرید
              چشاشون سیاهی دید
 
پری قشنگ و نازنین و مهتابی ما
مثل قهرمان فیلم سی نما
بدون هیچ دلیل و منطق و عذر و گناه
شده بود اسیر سرنوشت و محکوم قضا
مستی و قهقهه هاش شده بود گریه و آه
برق شهلای چشاش رفته بود از اون نگاه
این مسافر غریب انگاری اومده بود نور بده به این دیار
بعدش هم سفر کنه دوون دوون زمستون و تا به بهار
 
یه چیز عجیب بگم شنیده بودین تا حالا؟
راوی عاشق بشه و با هزار درد و بلا!
آره پنهون نکنم دل من لرزیده بود از برای پریا
از غم تنهایی و اون کلام بی ریا
 
دیگه رازی نداریم!!
دو دوزه بازی نداریم!!
همه چیز رو کف دست
مثل اون روز الست
 
حالا فریاد بزنم ؟تو کوهها داد بزنم؟
اینهمه درد دل و واسه کی جار بزنم؟
 
غم بچه ها و عاشق پیشه های شهرمون
دیدن دزدی کدخدا و مردای زبون
همگی جمع شدن از یه طرف!
سفر پر خطر مسافرهم از یه طرف!
 
ای خدای مهربوون , خالق هفت آسمون
تو بگو چیکار کنم , میونه ظلام ونور
نمیخوام همینجوری زل بزنم به تاریکی
نمیخوام گنگ باشم, خوابیده باشم الکی
آخه هشیار بودن ,مرد و احرار بودن, رسم مونه
شیوه ء قبیله و قوم و اجدادمونه
 
ولی عاشقی کار رو سخت میکنه
بردن بازی زندگی رو کمتر میکنه
اگه عاشق بشی غافل میشی از پول و طلا
اگه غافل شدی واصل میشی به نور   خدا
این دو روز زندگی میگذره مثل برق و باد
تا بخوای جم بخوری رسیده عمرت به چکاد
 
پری جون میشه دیگه حرف سفررو نزنی؟
بمونی کنارمون شعر و ترانه بخونی؟
به خدا اینجا همه به صورتا ماسک زدن
خودشون نیست شدن, رنگ و وارنگ به چهره ها واکس زدن
 
پری قصهء ما عزم سفر کرده بودش
کوله بار و بسته بود شال و کلاه کرده بودش
 
نه دیگه فایده نداشت اومده بود زمستونه سرد و سیاه
با دو صد دیو و دد و مردم گول و بی پناه
همگی خسته و دلمرده و زار
تنگ هم نشسته بودن بیقرار
راه چاره ای نمونده بود بجز صبر و دعا
اگرهم بود دیگه حوصله نداشتیم به خدا
 
 
ای فرشتهء خزون ای پری مهربون
سفرت بخیر ولی اینو بدون
من و جمله عاشقای شهر بدشگون
می شینیم منتظرت تا به ابد با دل خون
قسم ت میدیم به برف و قطره اشک آسمون
سبد گلها رو پر کن زودی برگرد خونمون
سبد گلها رو پر کن زودی برگرد خونمون

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:6 توسط hardcandy |


صدای بارش باران

                      زمین خیس از گریه

                                              و بوی آب و مشتی خاک

                                                                            که هم آغوش هم گشته

                                                                                                             در این لحظه....

و بوی رویش شبنم

                            و آن گل های بشکفته

                                                           عجب حال عجیبی دارد این صحنه!!!!!

و ابری دیده می گردد

                           که قلبش حامل باری ست از اندوه

و دیواری از این دیوار , کوته تر ندیده.

و چتری روی این سرهای پوشیده

که غافل گشته از ادراک یک بوسه!!

و من می خواهم امشب

                                 زیر این باران..

بیایم لخت و عریان از پریشانی!!

و فریادی زنم...

                 از رعد سنگین تر!!

                                         و از هر برق روشن تر!!

و شاید قطره ها از من نمی ترسند

                                            که روی گونه ام این گونه می لغزند!!

تمام گیسوانم خسته از بالش

رها.... آزاد از شانه

و همچون لشکری خسته

                                 که از صد جنگ برگشته

                                                                  نمی داند کدامین سو رها گردد!!

تمام جسم من از قطره ها سرشار

و خیسم بیش تر از آب!!

چه لطفی دارد این خیسی ..

زمین تا آسمان گویی 

            یکی گردیده راهی نیست...

و احساسم از این بالاتر است امشب!!

برای دیدن چشمت..

                          برای زندگی با تو ..

                                                     برای مردن با تو..

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:6 توسط hardcandy |


هي جملةُ  قلتها....... 

مهما فعلت لن تستطيع أن تسحبها                                                            

و مهما ترجيت لن أغفر لك عليها                                                           

فبهذه البضعة كلماتٍ كسرتني!  

و آکثر ما یقتلنی هو جهلك لأثر هذه الكلمات في نفسي .                                                              

 

بثلاث كلماتٍ محيتَ كل الأحاديث و الذكريات الجميلة من ذاكرتي                   

 

و لم تبقى الا هذه الحروف المبعثرة!                                                        

 

لأُكَوِنَ فيها فكرةً عنكَ!                                                                       

 

صدقني أنت لا تريد أن تعرف نظرتي اليكَ                                                

 

لأنك لو عرفت......                                                                            

                                            

ستستحقر نفسك الى ما لا نهاية!                                                             

 

كل هذا بفعل ثلاث كلمات!                                                                  

 

فانتبه المرة المقبلة عندما تكلمني....... 

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:5 توسط hardcandy |


دیدگانم بیدار

همه جا خاموش است

امشب از هر شب دیگر ساعت

کندتر می رود آرام , آرام

اشک هایم جاری

                      سینه ام مالامال

از غم تلخ سوالی بی جا

خواب را وعده دیدارم نیست

دیگر از بیداری

                   رخت خواهم  پوشید!

من خطایی کردم

تلخ تر از آدم

                 سخت تر از حوا

و خودم می دانم

                         بدتر از کشتن هابیل به دست قابیل!!

سینه ام سنگین است

هم چو یک جام ترک خورده

                                   دگر می چکد از گوشه آن خون دلم..

و چه بیزار شدم من از خود

دل پر مهر تو را آزردم

و خودم می دانم که چه کردم با خود

و پشیمان شدنم کم سود است

من تو را می گویم

                         که بدانی امشب!

تو مرا با سبدی از غم ها

                                  به خیابان بلند وحشت

                                                                و به سردابه تاریک جنون خواهی برد.

دستهایم لرزان

                     قلم از لرزش دستم ترسان!

و غرورم را من

می گذارم به حراج

و به ارزانی یک دانه جو

                               می فروشم به نگاهی از تو!

و قسم خواهم خورد

به خدایی که تو را خلق نمود

از نجابت

            از گل

                    از تمام خوبی..

که برایت امشب

                       تا سحر بیدارم

تا که با قطره اشکم شاید

نامه ای بنگارم..

من تو را می خواهم!!

با همان لحن قدیم

                         با همان مهر لطیف

                                                  و جدا از پایان..

من برایت قلمی خواهم ساخت

جوهرش خون دلم

و به خواهش از تو

واژه عفو طلب خواهم کرد..

و تو ای زیبایم!!

با همان رد بزرگ

                      باز هم با من باش

                                               دوستت می دارم

                                               دوستت می دارم..

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:4 توسط hardcandy |


در این دنیای وانفساه!...

که بوی غربتش می بارد از هر جا

ندیدم تا به حال از عشق سنگین تر!

و از رنگش که تک رنگ است رنگین تر!

و این پیچیده آسان

              چه اعجازیست .. ای مردم!!

که فهمش را نمی آید

به مغز عالمان ادراک..

و می دانم فقط این را

که در دنیای پر منطق

ندیدم عاشقی عاقل

ندیدم عاقلی عاشق

و از من گر بپرسد کس

نمی گویم بجز از عشق

نمی خواهم بجز دیوانگی با شور لیلی ها

نمی خواهم بجز مردن برای جامی از مستی

و آن هم از لب دلدار ساقی ها....

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:3 توسط hardcandy |


تركت ذاكرتي , هجرت جسدي , حررت روحي و نظرت من بعيدٍ الى حياتي

 

و ياليتني ما نظرت , فما أقبح ما رأيت!                                              

 

وجهٌ شاحب , ملامحٌ حزينة , ضحكةٌ مزيفة                                         

 

دمٌ يغلي غضبا , شرايينٌ ترتجفُ خوفا أن تتفجر                                   

 

قلبٌ مطعون , روحٌ ممزقة , فخناجر الموت لم ترحمها                          

 

كم أشفقت عليها , تلك الفتاة التي أكونها!                                            

 

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:2 توسط hardcandy |


قلبم از تابش پُر

چشم هایم برّاق

خواب هایم شیرین

شعرهایم ساده

گفته هایم رنگین

و من از خاک زمین خاک ترم!!!!!

کوزه ام چشمه آب

سفره ام نان جو است

و دلم خلوت هر زیباییست...

قدمی بنمایید به مهمانی من

و برایم با خود

تحفه عشق به همراه آرید

تا من از باغچه خاطره ها

سیب سرخی به شما هدیه کنم

که شما دیده نباشید از آن !!!!!

آرزویم باغی است

که در آن..

          خلوت شعرم بشود ناپیدا ...

من ولی باغچه ای بیش ندارم

که از آن...

         بوی ریحان و خدا می آید !

و من از آن دلخوش!!

خوب هم می دانم

حاصل این سفر بی آغاز

ختم یک خاطره تلخ

         و شاید باقی ست.....

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:1 توسط hardcandy |


I think its time to grow up ! It's time to wake up

I'm sick of the way you deal with things

I'm sick of how you don't care

I'm sick of how putting me in the picture is so rare

you're hurting me so bad , you make my heart ache

you're driving me insane

!you're 25 , grow up ! wake up

get back to your sanity

make up your mistakes

its never too late

 !you're 25 , grow up ! wake up

I know you're hurting so bad

if you would just take my hand

I promise things will get better

coz we're in this together

!you're 25 , wake up

 

+ نوشته شده در 2008/1/4 22:1 توسط hardcandy |


امروز تمام کلمه ها بی معناست , تمام جمله ها بی روح , و تمام گفته هایم نا تمام است... هیچ کلمه ای نمی تواند احساسم را بیان کند !!

از کجا باید نوشتن را شروع کنم؟؟!!

می دانم که نه حرف هایم را می شنوی و نه سلامم را پاسخ می دهی ولی من باید بنویسم  قلب فشرده ام فقط و فقط با یاد و خاطره تو آرام می شود ...

به هر سمت که نگاه می کنم تو را می بینم , حتی زمانی که نیستی بیشتر از قبل تصویرت در ذهن و خیالم مجسم می شود ..

دلم برایت تنگ شده... ای مهربان!!!!

دلم برای خنده هایت , حرف هایت , اخم هایت و حتی برای غرورت تنگ شده است... تمام وجودم جای خالی تو را احساس می کند و تمام ثانیه هایم یاد تو را بغل کرده اند !!

اما تا کی باید با رویا زندگی کرد؟؟؟ تا کی باید انتظار کشید؟؟؟ ..

غم تنهایی تا مغز استخوانم پیش رفته است و انگار کالبد زمان را از پلاستیک ساخته اند .. حرکت عقربه های ساعت را کندتر می بینم و سکوت شبهای تنهاییم جای خالی تو را درون رگ های احساسم تزریق می کند .. حتی قناری ها آوازشان ,ناله های غمناکی شده که برایم هر شب می خوانند ... از درد جدایی .. از غم تنهایی .. و گاهی وقت ها هم از امید و آرزو ...

+ نوشته شده در 2008/1/4 21:58 توسط hardcandy |


 

here is the thing

it's  too simple

i lost someone that cant be replaced

the essence of my life

and now i'm all alone

dying slowly deep inside

my poor mind and organs are begging , shouting

!get us out of here

we can't take it anymore

she contains pain

.....nothing can ever embrace

+ نوشته شده در 2008/1/4 21:57 توسط hardcandy |


it began like any normal day

she went home

she opened the door

they were all in black

she wished time would go back

her sis huged her

she understood what happened to her

she tried to convince herself that it wasnt true

but reality won,it slapped her and said

your mom is dead

she didnt know what to do

was that even true

somebodey slap her,please

somebody wake her

but nothing happened

it was true

her life was doomed

she started crying , shouting

she wished she was dying

she went to sleep , god she was hurting so deep

coz there was no hand to catch her before bed

her mom was dead

it began like any normal day

it was her last normal day

+ نوشته شده در 2008/1/4 21:55 توسط hardcandy |


 

i miss u so much......specially when ur next to me

i love u so much........although u never gave me a reason to

i need u so much........but unfortunatley ur never their

u hurt me so bad.......and the sad thing is that u know that

u say all these sweet things.......well talking is really cheap

anyway am gonna keep it all in my heart for now

am gonna pretend that everything is ok

but one day when u realize how bad u were hurting me

how painfuly u were  killing both of us

and decide to fix things

its gonna be too late

........coz u already lost me

+ نوشته شده در 2008/1/4 21:54 توسط hardcandy |


DESIGN BY : NIGHT SILENCE X

صفحه نخست
پست الکترونیک



My old Candies

آبان 1387

مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386



My Friends

ashimashi
در كوچه هاي شعر گناباد
الف رها
Concealed eye secrets
ترانه های سرزمین مادری ام
یه فنجون قهوه داغ
صید قزل آلا در مدرسه
سیب زمینی نوشت
شب نویس
اشکان
سورنا
تراوشات يک ذهن مه آلود
پسر یخی
زين پس به جای
GLASS EYES
سیب تلخ
حسرت اشک
نفرین به دل ساده
حضرت عشق
دِلى
ترديد خاكسترى
دستمان به ماه نمی رسه
خزان ارزشها
دست نوشته های یک سادیسمی
شمیم کوثر
کافه ای در انتهای روز
نوشته هاي يک انسان


    تعداد بازديدها:

Night Skin:طراح قالب
POWERED BY: BLOGFA.COM

RSS